lukisincanada blog

    Twój nowy blog

    Wpisy w kategorii: Bez kategorii

    Niestety nie mogę go wyedytować, żeby było dobrze w paragrafach rozłożone :(

    John woke up. The darkness surrounding his bed indicated that it was the middle of the night. “03:27 a.m.” he read from the big clock hanging on the other side of the room. It was the same dream. She walks toward the open door. The light in the other room seems to come from heaven. Her beautiful golden hair. Light blue dress. Before she finally disappears on the other side, she turns. Her white like the snow skin. Happy smile. But especially her green irises. The most marvelous Irises he had ever seen. She slowly turns back and enters the magic room. He only hears “Daddyyy”, before the light turns into cold darkness.    Now when she was gone his whole life lost its colors. “Oh, Emilly” John shouted and started crying.                                                            ****             It was a dark night, the darkest of darkest. Not only because of the absence of the moon, but also the malfunction of the local power plant. No one from the 17,000 inhabitants of Bratford wanted to be outside of his house. In fact no one

    was. Usually the bad nights are followed by rainy mornings, but not in this case. When the workers left their homes to drive to the local automotive parts factory, in the background of the calm blue sky, they saw the most amazing rainbow of their lives. The farmers discovered that the amount of corn in their fields had doubled. The only one left without was the mayor. The city debts were still as high as the day before. He had just called the city council to try to resolve the financial crisis and know was walking around his office trying to write a speech, which would allow him to preserve his position. Suddenly he stopped by the window. Something has changed. He was in despair. The project of his life. The greatest artwork of Bratford was gone. He had spent 3 long years trying to convince various world renowned florists to design a composition for the city square. Many believed that it was wastefulness, but he insisted that his city must have something, no matter what it was, to be famous for. He ran out of his office. To be completely clear, for most of the people around this looked more like a fast walk, but keeping in mind his 300 pounds, this must have been an enormous effort.

                The flower bed was freshly cut and raked. Nowhere could he find even a trace of his exotic plants. His despair deepened. This was his plan, his mysterious project to get more tourists, more money to pay city debts. Now it all was gone. His future stood in front of his eyes. It wasn’t bright. Having finished only technical courses in high school, his adult life was connected with the work in city hall for his father, former mayor. Now he would have to return to the work force and, like many of his classmates, work in the automotive parts factory. Somewhere between night shift and troubles with financing his mortgage, he realized that the flower bed is not empty. In the middle of it, there was a little green shoot, a pumpkin shoot.
       Within ten days the small shoot developed into a small green pumpkin. People of Bratford were a bit surprised  that mayor had destroyed freshly done flowers to grow pumpkins, but since it was only few days to Halloween they decided that maybe he had another not so clever plan.  In the meantime, the pumpkin was growing. Within 2 days it reached at least 30 pounds. It took another week for it to reach 100 and after two weeks from its mysterious birth it was the biggest pumpkin in the whole world, as stated in “the Guinness Book of World Records”.             In only one weekend the city was visited by more tourists than during the previous 5 years. Everyone who lived within a 300 miles radius of the town, wanted to see this miracle personally. Among them there were also tourists from Europe and looking through the view-finder Japanese. Every restaurant in the city had in its menu at least 10 pumpkin dishes.  You could buy pumpkin hangers, pumpkin torches, simply every pumpkin object they produce in China. The city debt was paid quickly, but the giant vegetable didn’t stop growing. It had a diameter almost 3m and the scientists from neighboring university estimated that it must weight at least 1000 pounds.                                                            ****            The problems began on the Halloween night when one of the almost 30,000 children, who had arrived to celebrate the big pumpkin, disappeared.  The authorities were helpless. The number of tourists disabled them from starting the search and they had to wait till the crowd shrank.  On the second day, having a little hang over many parents discovered their children are gone too. The police, suspecting a prowling pedophile, ordered a check of every single car, every single house and inch of the land. They couldn’t find anything and parents in despair had to return to their houses alone. Local children continued to disappear, this time without any further search. Every member of the community had his own theory and as always the most incredible gained the most recognition. Soon the place was crowded by hundreds of UFO researchers. They studied the electro-conductivity of soil, the density of the water,  the weight of the air and every other sign of alien presence that science discovered. Since they didn’t find everything they left disappointed.                                               ****“The only salvation is in the pumpkin” was the most common phrase in Bratford. In fact it was the conclusion of every single conversation in the city. For many people outside was it impossible to believe. How had this previously Christian society become barbarians? Some more radical voices raised the need to give bloody sacrifices in order to get children back. Their obvious madness, encountered the common agreement. On the night of the full moon the whole city decided to gather together around the pumpkin and sacrifice 3 chickens.             The rush reached its highest level. If there would be an observer he wouldn’t be able to distinguish the difference between the Aztecs and this formerly civilized community, but there was no one witness. They sang a song in an unknown language. The lyrics came from their heart, so is the will for blood.  The silence of the empty blocks was torn apart by the roar of the engine. A Speeding car was passing through all intersections without even looking at the stop signs. Inside of the pick-up John was feeling the remorse. In his mind the endless sequence of bad scenarios was under construction. His imaginations created more and more pessimistic answers for the question what will happen if he arrived too late. The thought that he may never see Emilly again, was too painful and instinctively caused him to press the pedal harder.  The clock on the church’s tower struck midnight and the bells started their cacophony of sounds. Today it seemed that they form the melody of a funeral march. “I hope they haven’t started” John thought taking the last turn “The prayer may not be valid without me”. In this moment he saw a person rushing for the ceremony just in front of his car. Trying to avoid an accident he moved the steering wheel to the left, it was too much. The car lost its balance, and started to roll-over down the street. The scared people screamed and panicked, but there was not much possibilities to avoid inevitable. The car smashed the pumpkin.                When they gathered around the remnants of the magnificent vegetable the people of Bratford discovered that instead of seeds it had the human eyes. In the middle John saw the pair of green irises, the most marvelous irises he have ever seen. 

     

    John woke up. The darkness surrounding his bed indicated that it was the middle of the night. “03:27 a.m.” he read from the big clock hanging on the other side of the room. It was the same dream.

    She walks toward the open door. The light in the other room seems to come from heaven. Her beautiful golden hair. Light blue dress. Before she finally disappears on the other side, she turns. Her white like the snow skin. Happy smile. But especially her green irises. The most marvelous Irises he had ever seen. She slowly turns back and enters the magic room. He only hears “Daddyyy”, before the light turns into cold darkness.    

    Now when she was gone his whole life lost its colors. “Oh, Emilly” John shouted and started crying. 
                                                      

                                                                                 ****             

       It was a dark night, the darkest of darkest. Not only because of the absence of the moon, but also the malfunction of the local power plant. No one from the 17,000 inhabitants of Bratford wanted to be outside of his house. In fact no one
    was. Usually the bad nights are followed by rainy mornings, but not in this case. When the workers left their homes to drive to the local automotive parts factory, in the background of the calm blue sky, they saw the most amazing rainbow of their lives. The farmers discovered that the amount of corn in their fields had doubled. The only one left without was the mayor. The city debts were still as high as the day before. He had just called the city council to try to resolve the financial crisis and know was walking around his office trying to write a speech, which would allow him to preserve his position. Suddenly he stopped by the window. Something has changed. He was in despair. The project of his life. The greatest artwork of Bratford was gone. He had spent 3 long years trying to convince various world renowned florists to design a composition for the city square. Many believed that it was wastefulness, but he insisted that his city must have something, no matter what it was, to be famous for. He ran out of his office. To be completely clear, for most of the people around this looked more like a fast walk, but keeping in mind his 300 pounds, this must have been an enormous effort.            

        The flower bed was freshly cut and raked. Nowhere could he find even a trace of his exotic plants. His despair deepened. This was his plan, his mysterious project to get more tourists, more money to pay city debts. Now it all was gone. His future stood in front of his eyes. It wasn’t bright. Having finished only technical courses in high school, his adult life was connected with the work in city hall for his father, former mayor. Now he would have to return to the work force and, like many of his classmates, work in the automotive parts factory. Somewhere between night shift and troubles with financing his mortgage, he realized that the flower bed is not empty. In the middle of it, there was a little green shoot, a pumpkin shoot. 
       
             Within ten days the small shoot developed into a small green pumpkin. People of Bratford were a bit surprised  that mayor had destroyed freshly done flowers to grow pumpkins, but since it was only few days to Halloween they decided that maybe he had another not so clever plan.  In the meantime, the pumpkin was growing. Within 2 days it reached at least 30 pounds. It took another week for it to reach 100 and after two weeks from its mysterious birth it was the biggest pumpkin in the whole world, as stated in “the Guinness Book of World Records”.      
                
    In only one weekend the city was visited by more tourists than during the previous 5 years. Everyone who lived within a 300 miles radius of the town, wanted to see this miracle personally. Among them there were also tourists from Europe and looking through the view-finder Japanese. Every restaurant in the city had in its menu at least 10 pumpkin dishes.  You could buy pumpkin hangers, pumpkin torches, simply every pumpkin object they produce in China. The city debt was paid quickly, but the giant vegetable didn’t stop growing. It had a diameter almost 3m and the scientists from neighboring university estimated that it must weight at least 1000 pounds. 
                                                            

                                                                                        ****      

                   The problems began on the Halloween night when one of the almost 30,000 children, who had arrived to celebrate the big pumpkin, disappeared.  The authorities were helpless. The number of tourists disabled them from starting the search and they had to wait till the crowd shrank.  On the second day, having a little hang over many parents discovered their children are gone too. The police, suspecting a prowling pedophile, ordered a check of every single car, every single house and inch of the land. They couldn’t find anything and parents in despair had to return to their houses alone. Local children continued to disappear, this time without any further search. 

                   Every member of the community had his own theory and as always the most incredible gained the most recognition. Soon the place was crowded by hundreds of UFO researchers. They studied the electro-conductivity of soil, the density of the water,  the weight of the air and every other sign of alien presence that science discovered. Since they didn’t find everything they left disappointed.
                                                   

                                                                   ****“         
                         The only salvation is in the pumpkin” was the most common phrase in Bratford. In fact it was the conclusion of every single conversation in the city. For many people outside was it impossible to believe. How had this previously Christian society become barbarians? Some more radical voices raised the need to give bloody sacrifices in order to get children back. Their obvious madness, encountered the common agreement. On the night of the full moon the whole city decided to gather together around the pumpkin and sacrifice 3 chickens. 
              

                        The rush reached its highest level. If there would be an observer he wouldn’t be able to distinguish the difference between the Aztecs and this formerly civilized community, but there was no one witness. They sang a song in an unknown language. The lyrics came from their heart, so is the will for blood.  The silence of the empty blocks was torn apart by the roar of the engine. A Speeding car was passing through all intersections without even looking at the stop signs. Inside of the pick-up John was feeling the remorse. In his mind the endless sequence of bad scenarios was under construction. His imaginations created more and more pessimistic answers for the question what will happen if he arrived too late. The thought that he may never see Emilly again, was too painful and instinctively caused him to press the pedal harder.  The clock on the church’s tower struck midnight and the bells started their cacophony of sounds. Today it seemed that they form the melody of a funeral march. “I hope they haven’t started” John thought taking the last turn “The prayer may not be valid without me”. In this moment he saw a person rushing for the ceremony just in front of his car. Trying to avoid an accident he moved the steering wheel to the left, it was too much. The car lost its balance, and started to roll-over down the street. The scared people screamed and panicked, but there was not much possibilities to avoid inevitable. The car smashed the pumpkin.               

                       When they gathered around the remnants of the magnificent vegetable the people of Bratford discovered that instead of seeds it had the human eyes. In the middle John saw the pair of green irises, the most marvelous irises he have ever seen. 

     

    Upss, zapomniałem, że w temacie był też Halloween. Moim pierwszym przeżyciem z tym związanym było wczoraj wycinanie dyni. Mam nadzieję, że uda mi się załączyć zdjęcie mojego dzieła, jak tylko otrzymam je od koleżanki. W obiektywnej ocenie, moja dynia została uznana za najlepszą ze wszystkich które zrobili moi znajomi :D Wieczorem w pożyczonym kostiumie, na pewno nie zgadniecie jakim: dyni. Chodziliśmy zbierać cukierki ze znajomymi (normalnie trochę za starzy jesteśmy na to, ale zrobili dla mnie wyjątek :D Uzbierałem całą torbę słodyczy, więc teraz nie będę głodował na lunchu :P Oczywiście żartuję :D

    Właśnie skończyłem moją najnowszą pracę – opowiadanie I w związku z tym naszedł mnie szereg refleksji o szkole. 1)Wcale nie jest tak łatwo jak się spodziewałem. Moja szkoła ma renomę najlepszej w School Boardzie (taka organizacja zarządzająca szkołami w hrabstwie, każde ma swoją) i w związku z tym wymagania są ostre. Żeby dostać 4(najwyższa ocena) to muszę naprawdę się przyłożyć, a co ciekawe, w porównaniu do moich znajomych na wymianie w Stanach nie mam samych 4. Co w znacznej mierze związane jest z tym, że mam prawie same języki i geografię (nawet na  historii[i każdym innym przedmiocie] 25% oceny to poprawność językowo-gramatyczna pracy, a kolejne 15% to strona formalna. Nauczyciele oceniają to szczególnie surowo). 2) Prace długie pisemne (essay, opowiadanie, artykuł, wypracowanie, praca badawcza) wymagają załączenia wszystkich materiałów które powstały przy produkcji tego dzieła. Dla przykładu, mój essay na 3 strony oddałem w pakiecie liczącym 15 stron. A moje najnowsze opowiadanie, które Załącze w kolejnym poście liczące 5 stron oddam jako 21 stron. Generalnie zasada jest taka : musisz oddać down draft, up draft i dental draft + kopie finalną. Nauczyciele zwracają uwagę na proces edycji pomiędzy kopiami i to jest warte 25% oceny. Dodatkowo do wielu prac dostaje się dodatkowe wykresy, tabelki, załączniki. Aż boje się myśleć ile stron będzie liczył pakiet który oddam w styczniu z artykułem na Writers’ Craft (sam artykuł od 15-20 stron) :D

    W ostatnie trzy tygodnie były niezwykle intensywne. Rozpocząłem przygotowania do egzaminów. Miałem niezwykle dużo pracy domowej. Treningi dwóch sportów na raz i masę znajomych, których trzeba upchnąć w kalendarzu, nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam spędzać  z nimi czas, ale najbliższy miesiąc muszę poświęcić na naukę L
                    Odwiedziłem wioskę Amiszów. Bardzo ciekawe przeżycie, choć jeżeli chcecie dowiedzieć się o nich więcej to polecam Internet. To co mnie zaskoczyło najbardziej to ich podejście do nowoczesności. W naszym mniemaniu nie uznają oni niczego co pochodzi z XXIw. Jest to oczywiście nieprawda. W swoich domach mają oni elektryczność, w warsztatach używają najnowszych narzędzi Boscha i prowadzą interesy przez telefon. Z tą różnicą, że oddalony przynajmniej 100m od domu :D Innym ciekawym eventem, była wizyta w ich restauracji. Generalnie miejsce słynie w okolicy ze znakomitych posiłków, w niezwykle atrakcyjnej cenie. Skutkuje to kolejką na 2h, w której staliśmy żeby zjeść obiad :D
    Odbyłem także daleką podróż do Ottawy- stolicy Kanady. Generalnie miasto jest obłędne.  Nowoczesność miesza się ze starą anglosaską tradycją. Najciekawszym miejscem w którym byłem to parlament. Można go zwiedzać codziennie, bez żadnego problemu (wewnątrz), a co najciekawsze nie ma biletów wstępu.  Jeżeli ktoś narzeka, że w Polsce parlamentarzyści mają luksus, to oznacza, że nie widział parlamentu tutaj. Złocenia i rzeźby na każdym kroku.  Na sobotnią kolację przeprawiliśmy się na drugi brzeg do Quebec-u, gdzie w pięknym parku (kilkaset hektarów) zjedliśmy kolację. Mają oni tam takie ogólnodostępne chatki, gdzie zjeżdża się parę rodzin i je.  Niesamowite przeżycie :D Rozpocząłem także treningi pływania. Generalnie nie jest źle, ale musi być lepiej. Jak na razie na 50m popłynąłem 33:60, co należy uznać za czas dobry, zwłaszcza, że nie zrobiłem nawrotu i zepsułem skok (taki mój standardowy pakiet wyposażenia dodatkowego).  Nie dodałem, że ludzie u nas w szkole, którzy trenują 4 lata pływają 31s. a do zakwalifikowania się do OFSSA (najwyższy cel każdego sportowca w Ontario, potrzeba 27s.- od 25s biorą do kadry olimpijskiej :D- jedna dziewczyna ode mnie z miejscowości była)Wracając do mojej podstawowej dyscypliny – biegania to w wielkim stylu zakończyłem sezon- tak wielkim, że aż mi się chce płakać na samą myśl. Po ciężkim biegu skończyłem eliminacje na 23 miejscu z  czasem (na km) gorszym niż biegnę pół maraton L. Jako że każdy błąd ma swojego winowajcę, to tym razem zawiodła statystyka. Wiedząc, że powinienem być na miejscu 4-7 (na podstawie wyników z poprzednich biegów) wystartowałem bardzo ostro, żeby dostać się na pozycję i dokończyć bieg kontrolując sytuację. Niestety przeliczyłem się i pierwotny pęd kosztował mnie ciągłe wytracanie szybkości. Nie wiem czy zauważyliście, ze stałem się bardziej kreatywny w pisaniu. To zasługa mojego przedmiotu z 4 godziny lekcyjnej (ostatniej)- Writers’ Craft (kreatywne pianie: scenariusze, opowiadania, artykuły prasowe, ect). Muszę się pochwalić, że dzisiaj w ciągu dwóch godzin napisałem opowiadanie na 1300 słów, które wszystkim się obłędnie podobało. Jak tylko zrobię final editoring, to wam zamieszczę tutaj :D  P.S  Przepraszam, za wszystkie błędy, ale trochę się spieszę, a  koniecznie chciałem się z wami podzielić, tym co działo się w moim kanadyjskim życiu :D

    Powrót

    Brak komentarzy

    Wszystkich którzy podążali na bieżąco za moim blogiem przepraszam za tą przedłużającą się ciszę, ale zostałem ściśnięty z jednej strony przez treningi, a z drugiej przez prace domowe, których muszę przyznać ze skruchą nie robiłem na bieżąco, tylko odkładałem na później, aż okazało się, że muszę napisać je na jutro. Generalnie zadają naprawdę dużo. Na essay porównywalny do tego który pisze się w IB z polskiego miałem tutaj tydzień. Jak zapewne nie wiecie, dołączyłem do drużyny Cross-country (biegi przełajowe) to tutaj w przeciwieństwie do Polski i USA najbardziej prestiżowa dyscyplina. Treningi są mordercze, przeciętnie biegam między 10-14 km na dzień przez 6 dni w tygodniu. Moje pierwsze zawody 2 tygodnie temu to była porażka. Wystartowałem za szybko i zanim odzyskałem oddech byłem już bardzo daleko, a ilość energii którą zużyłem okazał się za duża. Zakończyłem na 130 miejscu (na 259 biegaczy) z czasem 29:48 minut. Zapomniałem napisać, że dystans senior boys to 7358m.W zeszły czwartek biegłem kolejne zawody. Jestem z nich bardzo zadowolony. Skończyłem na 47 miejscu z czasem 25:06 minut (dystans był odrobinę krótszy 6850m). Co jest wspaniałym czasem biorąc pod uwagę, że jest to mój pierwszy sezon treningowy, a najlepsi sportowcy z zawodów high school startują w olimpiadzie.Wczoraj biegłem w biegu w stylu Run Warsaw tylko z mniejszą skalą. Przebiegłem 10km w 42min, co dało mi 25 miejsce w klasyfikacji generalnej i 4 w kategorii poniżej 19 lat.  Niby nie jest źle, ale liczyłem na więcej .  W między czasie miałem 2 konferencje wymieńców. Pierwsza była w Owen Sound, a druga skończyła się wczoraj i była w Toronto. Z powodu pogody nie zobaczyłem wiele, ale to o widziałem nie zrobiło nam mnie najlepszego wrażenia.

    Poniedziałek I wtorek

     Jeżeli odnosicie wrażenie, że podczas długiego weekend nic się nie działo, to oznacza, że jesteście w błędzie z którego mogą wyprowadzić was tylko zdjęcia, które postaram się zdobyć. Generalnie poniedziałek był dniem dalszych kompletnie nieudanych połowów :D, ale… Była też dobra wiadomość… byłem 2-gi w scrabble angielskie i już się obawiają co będzie za parę miesięcy :D  We wtorek czyli dzisiaj około 14 po długiej pięciogodzinnej podróży powróciłem do Stratford. Możecie mi wierzyć, albo nie ale tutejsze drogi nie są przystosowane do Hondy Fit :D   A jutro znowu do szkoły :D

    Niedziela  Od 7 rano byliśmy na nogach. Przygotowaliśmy sprzęt wędkarski i w drogę.  Przez 7 godzin dryfowaliśmy w pobliżu łowisk na daremnie, ale jak to mawia Gary w fishing-u najważniejsze jest „hanning out with guys” .  Resztę dnia spędziłem na opalaniu się i praktykowaniu zarzucania wędki, czy jak to mówią Kanadyjczycy „Castingu”.  Pogoda była tak wyśmienita, że nawet popływałem sobie w zimnej wodzie pomiędzy rozpędzonymi narciarzami wodnymi (nasza łódka miała za mały silnik na tego typu zabawy L ).

    Sobota Przed nami była masa pracy- trzeba było wykonać 3 kursy na ląd i powrotem (1h w obie strony każdy). Dla takiej misji potrzeba prawidłowego śniadania, a nic tak nie krzepi jak omlet.  Rozpocząłem krojenie składników i… odciąłem sobie kawałek palca. Na szczęście na boku więc dalej zachowuję symetrię :D (dla nielicznych osób, które by się martwiły, nic prawie się nie stało tylko parę milimetrów z boku i już się prawie zagoiło). Około 14 na wyspę dotarli już wszyscy, w tym moja licencja wędkarska i mogłem rozpocząć połów. Namiętnie zarzucaliśmy wędki w różnych częściach wyspy, ryby próbowały naszych sztucznych robaczków, ale żadna nie chciała się nadziać. Jack złowił pierwszą około 11 w nocy, był to Rock Bass (Pol. Bass Czerwonooki), który nie zawiera zbyt wiele mięsa, więc go wypuściliśmy. Jakiś kwadrans później udało mi się złowić odrobinę mniejszą sztukę. Zadowoleni z połowu udaliśmy się na zasłużony wypoczynek, bo przecież od rana trzeba znowu łowić :D


    • RSS